Zat – 27 juli

Dag 11. Zaterdag 27 juli 2019.

Alweer beloofd het een prachtige dag te worden. De kinderen en Sabine hebben de zon niet in hun kamer staan, maar wij wel. Ik slaap dan ook echt met een slaapmasker want anders ben ik geheid om 6 uur klaarwakker. Geen zin in!

Tegen half 9 is iedereen wel wakker en ontbijten we weer lekker buiten. Ronald moet vandaag wat werken dus wij chillen een beetje bij het zwembad. Plonsje maken, afkoelen, boek lezen, drinken pakken, het is te warm, plonsje maken, weer chillen en lezen. Zo verloopt ongeveer onze ochtend.

Weinig spannends te melden. Maar hé, wij zouden wij niet zijn als we ook vandaag niet onze grenzen zouden verleggen.

Mika gaat even facetimen met oma en laat haar ons plekje zien, gezellig!

We komen namelijk op het lumineuze idee om in de bloedende hitte te gaan midgetgolfen. We dachten dat het wel mee zou vallen, maar de teller geeft 34 graden aan. Pet op, limo mee en gaan!! Tot hole 6 gaat het redelijk….maar dan wordt Sabine duizelig, ik moet even gaan zitten en Coco wordt misselijk. We trekken ons overeind tot aan hole 11 en dan moet Coco huilen. Ze ziet het niet meer zitten, arm kind. We stoppen meteen en besluiten dat we echt te grensverleggend bezig waren. We leveren onze putter in samen met de bal en het heldere licht bij de balie biedt aan om ons een rain-check te geven. Helemaal top!! Wij blij!

Dat was namelijk hetzelfde helder licht wat geen drankjes aan de balie verkocht maar ons doorstuurde naar de vending machine (automaat). Die slikte onze dollars in, alles wat we wilden kiezen wat ‘out of stock’  en gaf daarna ook niet eens ons geld terug. Dit heldere licht stond erbij en keek er naar……….Hij had het haar van Jochem Meyer maar niet de verfrissende inslag. Deze versie hoeven we niet meer te zijn.

Eenmaal in de auto draait de airco op volle kracht. De shirts zijn klef, onderbroeken plakken aan onze kont en bh’s kriebelen en irriteren. Eerst maar even een rondje van de zaak voordat we bepalen wat we gaan doen. Even afkoelen onder genot van airco.

We besluiten maar richting Captiva te gaan. De lucht is helder en dat beloofd een mooie zonsondergang te worden. Omdat we de lunch half en half hebben overgeslagen hebben we best trek. Bij de Mucky Duck mag je alleen parkeren als je daar ook daadwerkelijk gaat eten. We rijden daar tegen 17.30 uur het terrein op en krijgen het beste plekje onder boom in de schaduw. Top!

En wat zijn de Amerikanen toch ook vriendelijk en behulpzaam, heerlijk! De parkeerwacht spreekt ons vrolijk toe en verteld over zijn bezoek met de kinderen aan het eiland. 

Zonder te hoeven wachten mogen we binnen plaats nemen en we zijn blij nog even in de airco te mogen zitten. Ronald aan de St Jakobschelpen au gratin, Bien en ik de Coconut shrimp, Coco de garnalen met frietjes en Mika (weer) een hotdog. En ondanks dat we de prijs hoger vinden dan elders op het eiland smaakt het prima en komen ze de icetea van de kinderen gratis bijvullen. Dat maakt dan weer een hoop goed.

Het mooiste komt nog als ze het eten van de kinderen komt brengen en ze de ketchup fles wil neerzetten maar daarbij in de fles knijpt en het lijkt dat Mika heel zijn shirt onder zit……..ik roep daarbij hard’ OH!”….. om daarna tot de conclusie te komen dat het een nep flesje is en het een rood touwtje is wat er uitkomt. We pissen in onze broek, hysterisch!! Hier hou ik van!

Het eten smaakt goed en we verplaatsen ons daarna naar buiten en nemen een picknicktafel in beslag. Op de achtergrond zingt een mannetje en de sfeer is top.

Naast ons zit een Amerikaan uit Indiana en we hebben een heel gesprek met onze Gerald Ray. Echt zo grappig hoe je hele gesprekken kan hebben met iemand die je tegen komt. Hij vindt het zo leuk dat onze kinderen zo goed Engels spreken en op een gegeven moment gaat hij met Coco lopen pronken bij zijn vrouw en stelt haar voor als ‘my new friend Coco’. Zo enthousiast als ze zijn, echt leuk! We hebben ons uitstekend vermaakt.

Als de zon 20 minuten van ondergaan af is, lijkt er een soort van stampede plaats te  vinden. Iedereen dendert naar het strand om foto’s te maken. Selfies, groepjes, portretjes en weet ik wat. Het strand is loaded! Bij het restaurant staan ze in rijen van 10 te wachten en ook de parkeerplaats is vol. Wat hebben we het weer slim aangepakt vandaag.

Camera maakt overurn, maar dit soort dingen blijft lastig. Ik moet me nog meer verdiepen in de camera. Ik hou heel erg van de kleuren van een HDR foto maar als je goed kijkt zijn de wolken niet scherp. Een HDR legt namelijk een 3-tal foto’s over elkaar heen. Een stabiele hand is dus erg welkom en daar moet ik nog even aan werken. Niettemin, ik vind ze leuk gelukt en de kleurn zijn fantastisch. De pelikanen vlogen af en aan en dat is zo’n gaaf gezicht!

Eenmaal donker stappen we in de auto en rijden naar huis. Daar plonsen we in da pool om af te koelen en vlot daarop kwamen de gin tonics aan bod. Wat is het toch genieten zo met ze allen. FEEST!

Morgen weer een nieuwe dag………we kijken er naar uit.

Truste!

Liefs

Foto’s van de zonsondergang: check hier!!

Advertentie