Dag 2 – do 18 juli

4.30 uur hoor ik uit de buurkamer knetterhard Avicci met Levels…….oké, dat was de wekker van Mika, overduidelijk! We zijn wakker!

Even rustig wakker worden hoor, poeh poeh, dit is vroeg! En het was weer ouderwets warm zoals we dat ‘gewend’ zijn van de Duiters en Oostenrijkers. Wat is dat toch? Moeten we ter plekke gestoomd worden of zo? Ik bedoel, ik was al het nodige aan vocht kwijt geraakt de afgelopen dagen dus van mij hoeft dat niet zo heel erg.

Maar goed, 5.15 uur lopen we het hotel uit, steken de straat over en lopen het vliegveld op. Zo lekker chill dit! Op een groot reclamebord promoten ze Sanibel Island en zie ik daar mijn geliefde Lighthouse. Van mij hoeft die reclame niet hoor, laat het daar maar lekker rustig blijven.

De dame aan de balie begint te zaniken over de ESTA van Ronald en dat hij die niet zou hebben. Wij verklaren die dame uiteraard voor gek want we zijn toch in mei 2018 ook op deze ESTA naar Fort Myers gevlogen, maak ons ff gek. Nee, zeg ze even later, het is toch gelukt. Ja ja…..ons onwetende gewoon naar Londen sturen…..

Maar goed, we wisten toen nog niet van het drama wat boven ons hoofd hing. Dus lekker uurtje vliegen met British Airways, lekker chill naar Heathrow. Beetje wachten om in te mogen parkeren met het vliegtuig. Ik zei het je toch! Zo’n Polo is veel makkelijker want parkeer je overal!

Hoppa, nog steeds blij lopen we naar de volgende balie waar we ons weer moeten melden en dan krijgen we weer te horen dat Ronald geen ESTA heeft. Ja, maak dat de kat wijs denken we nog. Vol goede moed gaan we het gesprek aan…….en dan worden we ineens toch wat stil, rood, gaan we zweten en krijgen we klotsende oksels……. OEPS. Ronald heeft in december 2018 een nieuw paspoort gekregen en dan MOET je dus een nieuwe ESTA aanvragen. En dat weten we heel goed, maar zijn we in de drukte gewoon vergeten. Lekker stom!!

Dus snel online de ESTA aanvragen, 1000X op Refresh drukken en na alle hulp van het zeer vriendelijke personeel van Virgin Atlantic moeten ze helaas besluiten ons van de vlucht te halen. Ik en de kinderen mochten uiteraard wel door, maar Ronald niet. Tja, samen uit, samen thuis zeg ik Dus we blijven allemaal achter op Heathrow.

Ik mag met de kinderen naar de Sky Lounge van Virgin Atlantic om daar even te chillen, eten en drinken. Super grote lounge met van alles er op en er aan. Zelfs een Spa (waar we geen gebruik van maken)!

Het grote wachten is begonnen…….. wanneer wordt de ESTA goedgekeurd?

Nou rond een uurtje of 13.30 / 14.00 uur krijgen we het verlossende woord, terwijl we ergens ver achteraf zijn gaan hangen in een setje stoelen, ESTA is akkoord!! Nou hé hé! Wij togen meteen naar de balie want de dames hadden ons een vlucht beloofd van 15.45 uur naar NYC. Vanuit daar zouden ze ons doorzetten naar Miami. We waren helemaal blij! Eenmaal aan de balie aangekomen zitten er uiteraard andere types, leggen we alles weer uit. En daar begint het gesodemieter want deze beloftes die ze vanmorgen deden worden niet waargemaakt. De vlucht naar NYC zijn veel kapers voor op de kust en een asociale Amerikaan gedraagt zich vrij aso en dat wordt door een landgenoot niet in dank afgenomen.

Al met al krijgen we het niet voor elkaar vandaag nog uit Londen weg te komen. Er zijn genoeg vluchten maar we krijgen het idee dat ze ons nu gewoon even een poot proberen uit te trekken. Ga het maar bewijzen. Een telefoontje naar Expedia maakt ons ook niks wijzer want blijkbaar zit Virgin daar ook in de bestanden te roeren en rommelen. Stelletje bitches (sorry, moest er even uit)

Veel gedoe, gestress en gezanik later mogen we bij Gods Gratie (zo voelt het namelijk) morgen om 10.45 uur mee naar Miami. Dus we vertrekken een dag later.

Met hangende pootjes zakken we Heathrow uit en zoeken we een hotel om de nacht te verblijven. Last minute….dus ook geen bonus aanbieding helaas, ook daar weten ze goed wat ze doen. Geen koffers, geen toilettas, geen pyjama maar belangrijker: geen medicatie. Ik heb wel iets back up in de handtas maar hier had ik niet op gerekend. Nu maar hopen dat er vanaf nu niks meer mis gaat dan gaan we het allemaal overleven hahahaha. Gelukkig wel een schoon ondergoed, pfiew! Het rare is, omdat de kinderen groter worden reis je makkelijker. We hebben eigenlijk altijd wel een setje kleding achter de hand, maar nu dus niet. Ach joh, lekker boeien. Stinken we morgen lekker, ze zullen weten dat we mee zijn!

En ja, we weten heus dat het echt onze eigen fout is dat we geen nieuwe ESTA hadden aangevraagd voor Ronald vanwege zijn nieuwe paspoort, maar het was met name de mis-informatie van Virgin waar we verder de mist mee in gingen. Weer een hoop geleerd vandaag. Gebeurd geen tweede keer 😉

Voor nu, gaan we op zoek naar een lekker hapje met een sapje.

Morgen poging nummer 2. Op naar het avontuur!

Advertentie