Dag 4 – zat 20 juli

Dag 4. Zaterdag 20 juli 2019.

Na een overheerlijke maaltijd gisteravond zijn we als een blok in slaap gevallen. De kinderen waren op de kamer, legden hun hoofden neer en waren weg. Niet gelogen. Ik heb ze nog nooit zo snel in slaap zien vallen. Het was dan ook al vér na middernacht in Nederland dus we begrepen ze heel goed.

Om 3.30 uur was iedereen wakker……euh…hallo? Waarom?? Tell me! Maar goed, iedereen plasje gepleegd, slokje gedaan en ik even een molletje in de mik tegen hoofdpijn. Oogjes dicht en snaveltjes toe. Jullie zijn echt te jong om het nachtleven van Miami te lerebn kennen, slapen nu moppies!

Rond 8.00 uur was iedereen weer wakker, best netjes! Het was wel een beetje onrustige nacht. We slapen met ze 4ein 2 Queen bedden. Voor degene die dat niet kennen, een twijfelaar.

Ik sliep naast Coco en die was met weet ik wie aan het vechten, maar ik kreeg een stomp en een paar trappen. Ook ging ze er vandoor met de dekens, nou ja zeg! 

We kopen beneden even een ontbijtje in The Market en na het ontbijt pakken we de koffers in. We besluiten al wel uit te checken want we willen op deze dag wel graag wat zien van Miami. Anders hadden we een hele dag gehad maar dat liep even anders (daar hebben we het maar niet meer over, afgesproken?)

De koffers laten we achter in het hotel en we gaan als eerste naar het Holocaust Memorial op Miami Beach. In Miami zijn er veel mensen van Joodse afkomst, al van heel ver terug. Dus ook hier een monument. In de verte ziet de lucht zwartblauw. Enkele onweersflitsen maken het geheel compleet. Ik hoop dat we het droog houden!

Het monument is erg indrukwekkend, op het eerste gezicht. Ga je verder kijken……lees je de verhalen bij de foto’s, zie je de namen staan, heftig!

Dan kom je bij de gang die toegang geeft tot de voet van het monument en dat is zo heftig. Je hoort zachtjes zingende kinderstemmen in een andere taal, aan het einde van de gang ligt een beeld van een kindje dat duidelijk schreeuwt om hulp. In de gang staan alle namen van de kampen die er zijn geweest. Aan het begin van de gang zie je bovenin in de Davidsster met het woord Jude. Het grijpt me allemaal ineens zo aan dat ik ineens sta te huilen. Coco kijkt me aan en vraagt me waarom ik huil. Ik kan het slecht uitleggen, die emotie die ik voel. De levens die zijn vergaan, mensen die zijn vermoord en waarom? 

Aan het einde van de gang kom je bij de voet van het monument en daar zijn nog meer beelden te zien. Die gezichten, de uitdrukking, de emotie……..prachtig gedaan en ik blijf fotograferen om alle indrukken vast te leggen op mijn manier.

De kinderen vinden het ook indrukwekkend maar zijn waarschijnlijk nog net iets te jong om alles goed te kunnen bevatten.

De onweersbui blijft uit en de temperatuur loopt op. Op weg naar Bal Harbour Mall. Ronald heeft zijn zinnen gezet op de Pink shop aldaar. Gewoon om maar even verlekkerd voor de etalage te kunnen staan.

Wij weten ondertussen wel beter en eenmaal daar moet er natuurlijk een overhemd met strop worden gekocht. Je hebt een verslaving of niet he!

Vanuit daar rijden we naar Wynwood Walls. De laatste stop van vandaag want we moeten ook nog 3 uur rijden naar ‘ons’ huis in Cape Coral.

We huren dit huis dit jaar voor de 4ekeer en het voelt echt als thuiskomen. Het huis is van een Duitse familie Uhlig. Het is van alle gemakken voorzien, veilige buurt, lekker zwembad en vooral vertrouwd. 

Tegen 17.00 uur parkeren we de auto op de oprit en dat voelt heerlijk! Ook al is het ons huis niet echt, zo voelt het wel!

Alle spullen naar binnen gegooid en op naar de Publix. We moeten tenslotte vanavond nog eten en willen morgen ook lekker ontbijten.

Na de boodschappen hoor ik 2 plonzen en liggen de kinderen al in het zwembad, heerlijk, die komen er voorlopig niet meer uit.

Hoe leuk Miami dan ook is, de drukte van de  stad, het voortdurende ongeduldige getoeter, de hoeveelheid auto’s………..ik ben blij dat ik de rust kan opzoeken. Oud wijf word ik 😉

Truste allemaal, tot morgen!

Liefs

Advertentie