Dag 3 – vrij 19 juli

Dag 3: Vrijdag 19 juli 2019

Na een redelijk rustige nacht. Zowel wij als de kinderen sliepen op tijd in het Hilton Garden Inn. Nieuw hotel, van alle gemakken voorzien. Ruime douche, lekkere bedden en prima airco/verwarming.

Toen we de kamer binnen kwamen stond de airco op standje diepvries en zag ik de ijsberen bij het raam voorbij paraderen. Dat hebben we maar een tandje hoger gezet en dat was prima te doen voor de nacht.

Vanmorgen was iedereen eigenlijk net voor de wekker wakker, zo tegen half 7. Wat een planning! Alsof we wisten dat we nou juist vandaag niet mochten verslapen. Om die reden had Ronald de wekker om 6.32 uur, ik om 6.30, 6.40 en 6.45 uur en Mika nog een keer de wekker om 6.45 uur. Dit kon niet mis gaan 😉

Ontbijt in Hilton vonden we zó zó, ik schrijf mijn moeder er geen brief over. Sapjes prima, echte Engelse ontbijt ook, maar eigenlijk verder alleen van die mierzoete broodjes (yuk!) en geroosterd brood. Ik had graag gewoon wat luxe broodjes verwacht voor zo’n keten (en duur hotel…..ahum)

Maar goed, voor mijn gevoel ben ik de laatste dagen alleen maar aan het eten dus dit was meer dan prima.

Coco gaf nog even een extra setje aan haar toast waardoor hij zwartgeblakerd uit het rooster kwam en het brandalarm nog net niet af ging. Je maakt wat mee met deze moppies.

Na stoelendans met de toiletten te hebben gedaan (iedereen had ineens wat langer de tijd nodig….) konden we tegen 8.00 uur richting Terminal 3. Omdat het hotel net gebouwd is en er alleen nog maar een loopbrug is naar Terminal 2 (en we hadden geen zin om om te lopen) zijn we met gevaar voor eigen leven dezelfde weg als gister teruggelopen naar Terminal 3. Ik bedoel, afstand van niks, klein stukje van 200 meter. Maar wel langs een drukke weg. Jeetje wat een onverantwoorde ouders zijn we toch. Gelukkig houden we echt veel van ons kinderen en is nieuwe maken geen optie dus zijn we voorzichtig overgestoken en veilig aangekomen bij de balie.

Daar begon het gedoe weer opnieuw. In tegenstelling tot de ‘afternoon bitches’ van gister waren deze dames zéér behulpzaam. Ze hebben er echt alles aan gedaan om ons goede stoelen te geven, bij elkaar te zetten en mochten we via de artiesteningang naar de douane en weer naar de Virgin Atlantic Clubhouse. Daar hebben we onder het genot van een glaasje rosé champagne de tijd doorgebracht tot dat het tijd was om de boarden. 

Bij de balie van inchecken kregen we te horen dat er 1 stoel vrij was in de Upper Class en dat ze Ronald een upgrade hadden gegeven. Helemaal prima, want we kunnen toch niet met ze 4enaast elkaar zitten. Heeft er in ieder geval nog iemand een mazzeltje. Ik zit heerlijk met de kinderen achter het schot van Premium naar Economy en ik moet zeggen: we zitten heerlijk!! Er is een recent en gevarieerd aanbod in films, hebben we meer dan genoeg beenruimte (als ik mijn benen strek dan kan ik niet bij het muurtje, nou zegt dat niet zo veel gezien mijn beperkte beenlengte maar toch) 

Irritante bijkomstigheid is dat mensen denken dat de ruimte hiervoor een soort van spitsstrook is. De 1 na de ander komt even snel inhalen aan de binnenkant. Daar hebben we dus een stokje voor gestoken: alle drie de schoenen uit, tassen ervoor en rotzooi maken!! Joe joe!! Dikke vinger!!

Voor nu zijn we bijna 2 uur onderweg en hebben we nog even te gaan. Kinderen allebei verdiept in een film, ik een stuk blog geschreven en dan ga ik weer verder in mijn heerlijke spannende boek van Karen Slaughter. De vakantie is begonnen: een spannend boek, chillen, vliegtuig eten (burb) is on it’s way, gin tonic wordt gemaakt.

Tot in Miami!

Nog even een bericht vanuit de lucht. We zitten nu 2 uur voor landing en we hebben tot nu toe een prima vlucht achter de rug. Virgin is een fijne maatschappij met behulpzaam en vriendelijk personeel. Er zit geen 1 kuttekop tussen, dat is toch ook een goede selectie geweest! 

We zullen zo meteen nog wel iets krijgen van een hapje of drankje en dan zijn we er al weer bijna. Het is net zoals met de auto naar Oostenrijk, je moet je er gewoon even toe zetten. Je wilt ergens komen dus moet je er wat voor over hebben. En moet ik zeggen dat wij echt fijne en ruime plekken hebben. De stoelen zijn veel ruimer dan bij KLM. Ik vind het altijd lekker om 1 been onder me te trekken en dat kan prima in deze stoel. 


De kinderen doen het super, spelen spelletjes, kijken een film of luisteren wat muziek. Wat een makkelijke reizigers zijn ze toch ook, trots op ze! Zelfs na zo’n dag als vandaag laten ze hun hoofd niet hangen of beginnen te miepen.

Wat ik overigens wel weer bijzonder vond is dat ik dus even naar toilet ging en het lampje boven toilet groen was, ik trek dus de deur open……zit daar een dame met de broek op de enkels…….in het donker…..

Wat gaat er dan om in zo’n vrouw vraag ik me af. De lamp gaat aan als de deur op slot gaat dus ze zat daar lekker alles op de tast te doen (ik wil er verder niet over na denken)

Goed, laptop gaat in de koffer en ik ga weer heerlijk lezen. Resultaat tot nu toe:

  1. Kort verhaal van Karen Slaughter
  2. 2 bouquet reeks boekjes (echt zó fout maar zo lekker om dom weg te lezen)
  3. Eerste boek van E.L. Todd (bijna uit)

Later!!!

Zo, laatste stuk. Na 8,5 vliegen (45 minuten korter dan gepland) landen we easy peasy op Miami. We zijn nog nooit zo snel door de douane gegaan, wat relaxt!! De koffers komen redelijk snel, alleen die van Mika komt met de laatste lichting. We zijn super snel bij Dollar en pikken daar ons mega bak uit. Hoppa, als je dan in USA bent dan rij je gewoon een dikke vette grote bak.

Hotel is snel gevonden (Hyatt Regency Miami) en we krijgen een nette maar beetje gedateerde kamer. We zijn te moe om te zaniken dus gooien onze zooi neer, douchen even snel, schone kleding aan en gaan naar het restaurant tegenover het hotel. The Capital Grill. Heerlijk, wat een genot!! Voor het eerst nemen we een doggy bag mee want we krijgen niet alles op. We zijn vergeten dat we in USA zijn en dus minimaal de helft kunnen bestellen. We maken tijdens de vakanties altijd 1x deze fout dus we staan weer op scherp.

Voor nu, tukken!!!!

Advertentie